The Word Foundation

Kada ma prođe mahat, ma će i dalje biti ma; ali ma će se ujediniti sa mahatom i biti mahat-ma.

- Zodijak.

THE

WORD

Vol. 9 JULI, 1909. Ne 4

Autorska prava, 1909, HW PERCIVAL.

ADEPTS, MASTERS I MAHATMAS.

Ove reči su u opštoj upotrebi već dugi niz godina. Prva dva potiču od latinskog, a posljednja iz sanskrita. Adept je riječ koja se u narodnoj upotrebi već stoljećima primjenjuje na mnogo načina. Međutim, na poseban način su ga koristili srednjovjekovni alkemičari, koji su u upotrebi tog termina mislili na onog koji je stekao znanje o alkemijskoj umjetnosti, i koji je bio stručnjak u praksi alkemije. U uobičajenoj upotrebi, termin je primijenjen na svakoga tko je bio stručnjak u svojoj umjetnosti ili profesiji. Reč majstor se koristi od ranih vremena. Izvodi se od latinskog magistra, vladara, i koristi se kao naslov koji označava onoga ko je imao autoritet nad drugima zbog zaposlenja ili moći, kao glava porodice ili kao učitelj. Posebno mjesto dobila je u terminologiji alkemičara i rosikrucijana srednjeg vijeka kao onaj koji je postao majstor svog predmeta i koji je bio sposoban da režira i poučava druge. Termin mahatma je sanskritska reč, zajedničko značenje je velika duša, od mahe, velike, i atme, duše, koja datira više hiljada godina. Ona, međutim, nije bila inkorporirana u engleski jezik sve do nedavno, ali se sada može naći u leksikonima.

Termin mahatma sada se primjenjuje u svojoj zemlji, kao i na svakoga ko se smatra velikim u duši kao indijski fakiri i jogiji. U Zapadu, riječ se obično primjenjuje na one za koje se smatra da su postigli najviši stupanj adeptstva. Dakle, ovi termini su bili u upotrebi stotinama i hiljadama godina. Posebno značenje im je dato u posljednjih trideset pet godina.

Od osnivanja Teozofskog društva u 1875-u u Njujorku od strane gospođe Blavatske, ovi termini, kroz upotrebu od strane nje, pretpostavili su nešto drugačije i izraženije značenje nego ranije. Gospođa Blavatska je rekla da su je adepti, majstori ili mahatme uputili da formiraju društvo u svrhu upoznavanja sveta sa određenim učenjima o Bogu, Prirodi i Čoveku, koja su učenja sveta zaboravila ili nisu bila svesna. Gospođa Blavatska je izjavila da su adepti, majstori i mahatme o kojima je govorila bili muškarci koji su posedovali najvišu mudrost, koji su poznavali zakone života i smrti i fenomena prirode, i koji su bili u stanju da kontrolišu sile priroda i proizvesti fenomene u skladu sa prirodnim zakonom kako su željeli. Rekla je da su ovi adepti, majstori i mahatme od kojih je dobila svoje znanje locirana na istoku, ali da su postojali u svim delovima sveta, mada uopšte nisu bili poznati čovečanstvu. Nadalje, gospođa Blavatska je rekla da su svi adepti, majstori i mahatme bili ili su bili muškarci, koji su kroz dugi vijek i kontinuiranim naporima uspjeli da ovladaju, dominiraju i kontrolišu svoju nižu prirodu i koji su bili u stanju i djelovali prema znanju i mudrost do koje su došli. U Teozofskom rečniku, koji je napisala gospođa Blavatska, nalazimo sledeće:

“Adept. (Lat.) Adeptus, "Onaj koji je dostigao." U Okultizmu onaj koji je dostigao fazu Inicijacije i postao Učitelj u nauci ezoteričke filozofije. "

“Mahatma. Lit., 'velika duša.' Adept najvišeg reda. Uzvišena bića koja su, pošto su dostigla majstorstvo nad svojim nižim principima, tako žive neometano od "čoveka od tela", i poseduju znanje i moć srazmerno stadijumu koji su dostigli u svojoj duhovnoj evoluciji. "

U svezama „Teozofa“ i „Lucifera“ pre 1892-a, gospođa Blavatska je napisala mnogo o adeptima, majstorima i mahatmama. Od tada se kroz Teozofsko društvo razvila značajna literatura iu kojoj su se koristile mnoge upotrebe ovih termina. Ali Blavatsky je autoritet i svjedok pred svijetom o postojanju bića o kojima je govorila kao o adeptima, majstorima i mahatama. Ovi termini su korišteni od strane teozofa i drugih u drugačijem smislu od značenja koje im je dao Blavatsky. O ovome ćemo govoriti kasnije. Svi oni, međutim, koji su došli u kontakt i prihvatili doktrine koje je ona dala i koji su zatim govorili i kasnije pisali o adeptima, majstorima i mahatmama, priznali su da su od nje stekli znanje o njima. Gospođa Blavatska je svojim učenjima i spisima pružila dokaze o izvoru znanja iz kojeg su došla učenja poznata kao teozofska.

Dok su gospođa Blavatsky i oni koji su razumjeli njeno učenje pisali o adeptima, majstorima i mahatama, nije bilo mnogo definitivnih ili direktnih informacija koje su se odnosile na posebno značenje svakog od njih, za razliku od drugih ovih termina, niti o položaju i stupnjevima. koje ova bića ispunjavaju evolucijom. Zahvaljujući upotrebi termina Madam Blavatsky i Teozofskog društva, ovi pojmovi su zatim usvojeni od strane drugih koji, sa mnogim teozofima, koriste termine kao sinonime i na konfuzan i neselektivan način. Dakle, postoji sve veća potreba za informacijama o tome ko i šta znače termini, za šta, gde, kada i kako, bića koja oni predstavljaju postoje.

Ako postoje takva bića kao adepti, majstori i mahatme, onda oni moraju zauzeti određeno mesto i fazu u evoluciji, i ovo mesto i etapa se moraju naći u svakom sistemu ili planu koji se istinski bavi Bogom, Prirodom i Čovekom. Postoji sistem koji je opremljen prirodom, čiji je plan u čoveku. Ovaj sistem ili plan je poznat kao zodijak. Zodijak o kojem govorimo, međutim, nisu sazvežđa na nebu koja su poznata ovim pojmom, iako ova dvanaest konstelacija simboliziraju naš zodijak. Ni o zodijaku ne govorimo u smislu u kojem ga koriste moderni astrolozi. Sistem zodijaka o kojem govorimo opisan je u mnogim uvodnicima koji su se pojavili u “Reči”.

Pronaći će se konsultovanjem ovih članaka da je zodijak simbolizovan krugom, koji zauzvrat označava sferu. Krug je podijeljen horizontalnom linijom; za gornju polovinu se kaže da predstavlja nemanifestovano i donju polovinu manifestovanog univerzuma. Sedam znakova od raka (♋︎) do Jarca (♑︎) ispod horizontalne linije odnose se na manifestovani univerzum. Znaci iznad srednje horizontalne linije su simboli nemanifestovanog univerzuma.

Manifestovani univerzum od sedam znakova podeljen je na četiri sveta ili sfere koje, počevši od najnižih, su fizičke, astralne ili psihičke, mentalne i duhovne sfere ili svetovi. Ovi svetovi se razmatraju sa evolucionarnog i evolutivnog stanovišta. Prvi svet ili sfera koja je pozvana u postojanje je duhovna, koja je na liniji ili ravni, rak - Jarac (♋︎ - ♑︎) iu svom involucionom aspektu je svet daha, rak (♋︎). Sledeći je životni svet, leo (♌︎); sledeći je forma sveta, devica (♍︎); a najniži je fizički spolni svet, libra (). Ovo je plan involucije. Dopuna i završetak ovih svjetova vidi se u njihovim evolutivnim aspektima. Znakovi koji odgovaraju i završavaju one koji se spominju su škorpion (♏︎), sagittary () i jarac (). Škorpija (♏︎), želja, je postignuće postignuto u obliku sveta, (♏︎ — ♏︎); misao (♐︎), je kontrola nad životnim svetom (♐︎ —;); a individualnost, Jarac (♑︎), je završetak i savršenstvo daha, duhovni svijet (♑︎ — ♑︎). Duhovni, mentalni i astralni svetovi su uravnoteženi i uravnoteženi u i kroz fizički svet, libra (.).

Svaki svijet ima svoja bića koja su svjesna svog bića u određenom svijetu kojem pripadaju iu kojem žive. U involuciji, bića sveta daha, životnog sveta, onih u svetu forme i onih u fizičkom svetu, svaki je bio svestan svog posebnog sveta, ali svaka klasa ili vrsta u njenom svetu nije bila ili nije svesna. onih u bilo kojem drugom svetu. Kao na primer, strogo fizički čovek nije svestan astralnih formi koje su u njemu i koje ga okružuju, niti sfere života u kojoj živi i koje pulsira kroz njega, niti duhovnih udisaja koji ga obdaruju svojim osebujno biće i u kojem je savršenstvo moguće za njega. Svi ovi svetovi i principi su unutar i oko fizičkog čoveka, kao što su unutar i oko fizičkog sveta. Svrha evolucije je da svi ovi svetovi i njihovi inteligentni principi treba da budu uravnoteženi i da deluju inteligentno kroz fizičko telo čoveka, tako da čovek u svom fizičkom telu treba da bude svestan svih manifestovanih svetova i da bude sposoban da deluje inteligentno u svakom ili sve svjetove dok su još u fizičkom tijelu. Da bi se to činilo postojano i neprekidno, čovek mora sebi da stvori telo za svaki svet; svako tijelo mora biti od materijala svijeta u kojem će djelovati inteligentno. U sadašnjoj fazi evolucije, čovek ima u sebi principe koji su imenovani; to jest, on je duhovni dah kroz pulsirajući život u određenoj formi unutar njegovog fizičkog tijela koje djeluje u fizičkom svijetu. Ali on je svestan samo svog fizičkog tela i fizičkog sveta samo zato što nije izgradio stalno telo ili formu za sebe. On je sada svestan fizičkog sveta i njegovog fizičkog tela, jer funkcioniše u fizičkom telu ovde i sada. On je svestan svog fizičkog tela sve dok traje i više ne; i pošto su fizički svet i fizičko telo samo svet i telo ravnoteže i ravnoteže, on nije u stanju da izgradi fizičko telo koje će trajati kroz promenu vremena. On nastavlja da gradi fizička tela jedan za drugim kroz brojne živote u kojima živi za kraći period, a na smrt svakoga povlači se u stanje spavanja ili odmora u obliku svijeta ili u svijetu misli, a da se ne izjednači njegovim principima i našao se. On se ponovo vraća u fizičko i tako će nastaviti da živi posle života dok ne ustanovi za sebe telo ili druga tela osim fizičkog, u kojima može da živi svesno u fizičkom ili van njega.

♈︎ ♉︎ ♊︎ ♋︎ ♌︎ ♍︎ ♏︎ ♐︎ ♑︎ ♒︎ ♓︎ ♈︎ ♉︎ ♊︎ ♋︎ ♌︎ ♍︎ ♎︎ ♏︎ ♐︎ ♑︎ ♒︎ ♓︎ ♎︎
Slika 30.

Čovječanstvo sada živi u fizičkim tijelima i svjesno je samo fizičkog svijeta. U budućnosti će čovječanstvo i dalje živjeti u fizičkim tijelima, ali će ljudi rasti iz fizičkog svijeta i biti svjesni svakog drugog svijeta dok grade tijelo ili odjeću ili haljinu s ili kroz koje mogu djelovati u tim svjetovima.

Termini adept, master i mahatma predstavljaju faze ili stepene svakog od ostala tri svijeta. Ove faze su obeležene stepenom po znacima ili simbolima univerzalnog plana zodijaka.

Adept je onaj koji je naučio da koristi unutrašnja čula analogna onom fizičkih čula i koji može da deluje ui kroz unutrašnja čula u svetu oblika i želja. Razlika je u tome što, dok čovek deluje kroz svoja čula u fizičkom svetu i kroz svoja čula opaža stvari koje su opipljive za fizička čula, adept koristi čula vida, sluha, mirisa, ukusa i dodira u svetu oblika i želja, i dok fizička tela nisu mogla da vide ili osete forme i želje, on je sada sposoban za kultivaciju i razvoj unutrašnjih čula da opazi i da se nosi sa željama koje deluju kroz formu koja želi da fizičko deluje. Adept kao takvo djeluje u tijelu forme sličnom fizičkom, ali je poznato da je forma ono što je prema prirodi i stupnju svoje želje i da je poznato svima koji mogu djelovati inteligentno na astralnim planovima. To znači, kao što svaki inteligentan čovjek može reći rasu i rang i stupanj kulture bilo kojeg drugog fizičkog čovjeka, tako da svaki adept može znati prirodu i stupanj bilo kojeg drugog adepta kojeg može susresti u svijetu želje. Ali dok jedan koji živi u fizičkom svijetu može prevariti drugog čovjeka u fizičkom svijetu, što se tiče njegove rase i položaja, nitko u svijetu želje-oblika ne može zavarati adepta u pogledu njegove prirode i stupnja. U fizičkom životu fizičko telo se drži netaknutim u formi oblika koji daje oblik materije, a ta fizička materija u formi je podstaknuta na akciju po želji. U fizičkom čoveku forma je različita i definisana, ali želja nije. Adept je onaj koji je izgradio tijelo želje, koje tijelo želje ili može djelovati kroz njegov astralni oblik ili samo kao tijelo želje, kojem je dao oblik. Obični čovek fizičkog sveta ima mnogo želje, ali ta želja je slepa sila. Adept je oblikovao slepu silu želje u formu, koja više nije slijepa, već ima osjetila koja odgovaraju onima u obliku tijela, koja djeluju kroz fizičko tijelo. Adept je, dakle, onaj koji je dostigao upotrebu i funkciju svojih želja u obliku tijela pored ili nezavisno od fizičkog tela. Sfera ili svet u kome je adept kao takve funkcije je astralni ili psihički svet forme, na ravni virgo-škorpije (♏︎ — ♏︎), forma-želja, ali on deluje sa tačke škorpiona ( ) želja. Adept je postigao punu akciju želje. Adept kao takav je tijelo želje koje djeluje u obliku osim fizičkog. Karakteristike adepta su da se on bavi fenomenima, kao što je stvaranje forme, promena oblika, pozivanje oblika, primoravanje na akciju oblika, a sve to kontroliše moć želje, jer on deluje od želje za oblicima i stvarima sveta čula.

Majstor je onaj koji je povezao i uravnotežio spolnu prirodu fizičkog tela, koji je prevazišao svoje želje i materiju forme sveta, i koji kontroliše i usmerava materiju životnog sveta na ravan leo-sagittary ( ︎ —♐︎) sa svoje pozicije i snagom misli, sagittary (). Adept je onaj koji je, snagom želje, postigao slobodno djelovanje u svijetu oblika-želje, odvojeno i odvojeno od fizičkog tijela. Majstor je onaj koji je savladao fizičke apetite, silu želje, koja ima kontrolu nad strujama života, i koji je to učinio snagom misli iz svog položaja u mentalnom svetu misli. On je majstor života i evoluirao je misaonom tijelu i može živjeti u tom misaonom tijelu jasno i slobodno od svog tijela želje i fizičkog tijela, iako može živjeti ili djelovati kroz jedno ili oboje. Fizički čovek se bavi objektima, adept se bavi željama, majstor se bavi mislima. Svako djeluje iz svoga svijeta. Fizički čovek ima čula koja ga privlače objektima sveta, adept je preneo svoj plan djelovanja, ali još uvijek ima osjetila koja odgovaraju onima fizičkog; ali majstor je prevazišao i uzdigao se i na ideale života od kojih su čula i želje i njihovi objekti u fizičkom smislu samo refleksije. Kako su objekti u fizičkom, a želje su u obliku svijeta, tako su i misli u životnom svijetu. Ideali su u svijetu mentalnog mišljenja koji su želje u obliku svijeta i objekata u fizičkom svijetu. Kao adept vidi želje i forme nevidljivim fizičkom čovjeku, tako majstor vidi i bavi se mislima i idealima koje ne poznaje adept, ali koje adept može shvatiti slično načinu na koji fizički čovjek osjeća želju. i oblik koji nije fizički. Pošto želja nije različita po formi u fizičkom čoveku, ali je tako u adeptu, tako u adeptovskoj misli nije različita, ali misao je osebujno telo majstora. Budući da adept ima punu komandu i djelovanje želje, osim fizičkog koje fizički čovjek nema, tako majstor ima punu i slobodnu akciju i moć misli u tijelu misli koje adept nema. Karakteristične osobine majstora su da se bavi životom i idealima života. On upravlja i kontroliše struje života prema idealima. On tako djeluje sa životom kao gospodar života, u misaonom tijelu i snagom misli.

Mahatma je onaj koji je prevazišao, izrastao iz, proživio i uzdigao se iznad seksualnog sveta fizičkog čoveka, forma-želja sveta adepta, životno-misaonog sveta majstora i deluje slobodno u svetu duhovnog daha. kao potpuno svesni i besmrtni pojedinac, koji ima pravo da bude potpuno oslobođen i odvojen od ili da bude povezan sa ili da deluje preko misaonog tela, tela želje i fizičkog tela. Mahatma je savršenstvo i završetak evolucije. Dah je bio početak involucije manifestovanih svjetova za obrazovanje i savršenstvo uma. Individualnost je kraj evolucije i savršenstva uma. Mahatma je takav pun i potpun razvoj individualnosti ili uma, koji označava kraj i ostvarenje evolucije.

Mahatma je individualizirani um oslobođen nužnosti daljnjeg kontakta sa bilo kojim od svjetova nižeg od svijeta duhovnog daha. Mahatma se bavi dahom prema zakonu kojim se sve stvari udahnu u manifestaciju iz nemanifestovanog univerzuma, i kojim se sve ispoljene stvari ponovo udišu u nemanifestovano. Mahatma se bavi idejama, večnim istinama, realnostima ideala, prema kojima se senzualni svetovi pojavljuju i nestaju. Kao objekti i seks u fizičkom svetu, i čula u svetu želja, i ideali u misaonom svetu, prouzrokuju akciju bića u tim svetovima, kao i ideje o večnim zakonima prema kojima i po kojima mahatme deluju u duhovnom duhu dah svet.

Adept nije slobodan od reinkarnacije jer nije prevazišao želju i nije oslobođen od virga i škorpiona. Majstor je savladao želju, ali se ne može osloboditi potrebe da se reinkarnira, jer dok je ovladao svojim telom i željama, možda nije razradio svu karmu koja je povezana sa njegovim prošlim mislima i postupcima i gde nije moguće da u svom sadašnjem fizičkom tijelu razotkrije svu karmu koju je stvorio u prošlosti, da će biti dužan da se reinkarnira u onoliko tijela i uvjeta koliko je potrebno da bi mogao u potpunosti i potpuno razraditi svoju karmu zakonu. Mahatma se razlikuje od adepta i majstora u tome što se adept mora i dalje reinkarnirati zato što još uvijek stvara karmu, a majstor se mora reinkarnirati jer, iako više ne stvara karmu, on radi ono što je već napravio, ali mahatma, prestao je da stvara karmu i razradio svu karmu, potpuno je oslobođen bilo kakve potrebe da se reinkarnira. Značenje ove riječi je jasno. Ma označava manas, um. Ma je ​​individualni ego ili um, dok je mahat univerzalni princip uma. Ma, individualni um, djeluje unutar mahata, univerzalnog principa. Ovaj univerzalni princip uključuje sav manifestirani univerzum i njegove svjetove. Ma je ​​princip uma koji se razlikuje od pojedinca, iako je unutar univerzalnog mahata; ali ma mora postati potpuna individualnost, što nije u početku. U početku, ma, um, deluje iz duhovnog sveta daha na znaku raka (♋︎), daha, i ostaje sve dok kroz involuciju i razvoj drugih principa najniža tačka involucije nije dosegnuta na libri ( World), fizički svijet seksa, odakle se razvijaju drugi principi neophodni za razvoj i savršenstvo uma. Ma ili um djeluje unutar mahata ili univerzalnog uma kroz sve njegove faze involucije i evolucije sve dok se ne pojavi i uzdiže se avionom, svijetom po svijetu, do ravnine na uzlaznom luku koja odgovara ravnini iz koje je počela silazni luk. Počeo je da se spušta kod raka (); najniža postignuta tačka je libra (); odatle je počeo svoj uspon i uzdiže se do Jarca (♑︎), koji je kraj njegovog putovanja i ista je ravan iz koje se spustila. To je bio um, na početku involucije kod raka (♋︎); to je ma, um, na kraju evolucije kod Jarca (.). Ali ma je prošla kroz mahat i mahat-ma. To jest, um je prošao kroz sve faze i stupnjeve univerzalnog uma, mahat, i pošto se ujedini s njim i istovremeno završi svoju punu individualnost je, dakle, mahatma.

(Nastavlja se.)